Broken Tulip

Heb respect voor ieder mens, ze hebben het hard nodig....
It is currently 14 Dec 2019, 11:04

All times are UTC




Post new topic Reply to topic  [ 11 posts ]  Go to page 1, 2  Next
Author Message
Unread postPosted: 01 Oct 2012, 17:55 
Offline

Joined: 19 May 2012, 23:31
Posts: 357
In de afgelopen tijd is uit de gesprekken die ik met Jean had naar voren gekomen dat er hier op het forum eigenlijk weinig duidelijk is met betrekking tot zijn chemische castratie.
Op zijn verzoek is besloten daar dmv. een topic verandering in te brengen.
Hierbij dus een aantal concrete vragen, mogelijk dat er in de loop van de tijd nog wat bij komen ;)
------------------------------------------

Waarom heb jij gekozen voor chemische castratie?

Neemt chemische castratie de wens naar seksueel contact weg?

Maakt chemische castratie het hebben van seks/orgasmes onmogelijk?

Jij hebt hier regelmatig geschreven over de bijwerkingen die het voor jou heeft.
Zijn die bijwerkingen rechtstreeks het gevolg van de castratie, of zijn ze het gevolg van medische onachtzaamheid waarbij verschillende signalen die het lichaam gaf (te lang) zijn genegeerd?
In hoeverre is het zeker dat die bijwerkingen ook zichtbaar worden bij een ander die hier voor kiest, in hoeverre is het uit te sluiten dat de bijwerkingen meer met jouw persoonlijke gezondheid (voor de "start") te maken hebben dan met de castratie op zich?

Is (chemische) castratie inderdaad de "wonderoplossing" om het probleem "pedofilie" compleet uit te roeien?

In hoeverre is er een "weg terug" na aanvang? Is dat zo simpel als gewoon de volgende afspraak niet verschijnen?


Report this post
Top
 Profile  
Reply with quote  
 Post subject: Re: Vragen aan Jean
Unread postPosted: 27 Oct 2012, 07:35 
Offline
Site Admin
User avatar

Joined: 10 Mar 2010, 17:04
Posts: 3930
Location: Vietnam/Nederland
Laat ik eens met de laatste vraag beginnen, omdat dat antwoord niet complex is en makkelijk te begrijpen.

Quote:
In hoeverre is er een "weg terug" na aanvang? Is dat zo simpel als gewoon de volgende afspraak niet verschijnen?

Chemische castratie is een omkeerbaar proces, er is dus wel degelijk een weg terug. Maar wel met kanttekeningen.
Zeker de langwerkende middelen zijn niet abrupt uitgewerkt als hun voorgeschreven werkingsduur voorbij is.
Die werkingsduur is namelijk gebaseerd op een optimale werking.
Het is bijvoorbeeld niet de bedoeling (o.a. bij inzet tegen prostaatkanker) dat een drie maanden Zoladex implantaat in de laatste week zijn werk nog maar voor minder dan 50% doet.
Dat wil dus zeggen dat die afbouw wel langer duurt. Daarnaast moet dat herstel ook op gang komen.
Vooral dat laatste is duidelijk afhankelijk van de periode dat het middel gebruikt werd, het middel zelf en de persoon.

Androcur tabletten bijvoorbeeld stoppen de aanmaak van testosteron niet, maar blokkeren de werking ervan.
Dat is gelijk het middel waar ik zonder recept op eigen verantwoording mee begon.

Image


Twee keer daags een tablet als start geeft binnen 1 a 2 weken duidelijk merkbaar resultaat, daarna kan een onderhoudsdosis van 1 tablet per dag volstaan.
Als je relatief snel stopt, zal het herstel ook snel gaan. Wat ik heb gemerkt is dat het lichaam ook zonder te stoppen leert afrekenen met dit middel.
Eén tablet werden er weer twee en uiteindelijk zat ik op twee keer daags drie tabletten. En dat ligt boven de doseringen die de fabrikant aanbeveelt.

Maar zeker het eerste jaar kun je dus relatief snel terug naar de 'normale' situatie.

Zoladex (implantaatstiftje) of Lucrin (emulsie injectievloeistof) stoppen de aanmaak van testosteron. Ik kom later wel eens terug op die werking.
Voor je vraag nu is van belang dat deze middelen beschikbaar zijn met een verschillende werkingsduur te weten 1 of 3 maanden.
Bij die langere werking zal ook die laatste afbraak wat langer duren en het lichaam heeft meer tijd nodig om het normale ritme te hervinden.
Waar praten we over? Het zal per persoon behoorlijk verschillen. In mijn geval wilden de psieg en ikzelf weten hoe ik psychisch zou reageren als testosteron weer terug kwam.
Tal van problemen waren geruimd en dan wil je graag weten of dat ook zo blijft met testosteron.

Na iets meer dan een jaar Zoladex heeft het ruim zes maanden (na verstrijken van de laatste werkingsdatum) geduurd eer die productie weer op gang kwam.

Dat omkeerbare heeft namelijk ook zijn grenzen.
In feite zet je een aantal onderdelen buiten bedrijf, en rust roest.
Ballen worden balletjes en een erectie wel hard maar niet groot meer. Kwestie dus van hoe langer, hoe korter :o
Dit verlies komt natuurlijk niet zomaar terug als je stopt met de medicatie.
Als het gaat om een periode van meerdere jaren is het dus een illussie om te denken dat je zomaar terug kunt. Je wordt wel oud maar niet meer de oude.
Uiteraard kan tegenmedicatie zoals innemen van testosteron je wel weer wat op weg helpen, maar toch...

Eind december ga ik mijn prik nog halen. Die is dan eind maart aan zijn einddatum. Dan stop ik!!
Alsof ik blij ben met die chemische zooi in mijn lijf. Wie weet duurt het nu wel meer dan een jaar eer die productie van testosteron herstart.
Ik hou jullie op de hoogte ;)
En nee, ik ga niet proberen hoever ik door die hel kan gaan, als die productie herstart ga ik weer aan de Zoladex.
Als ik een jaar zonder kan spaar ik ons landje ook nog eens 4 x ca 350 euro uit. Dat is momenteel zo ongeveer de prijs van een prik

Tot slot een aantekening bij het laatste deel van je vraag:
Als chemische castratie een kwestie is van afspraken nakomen dan twijfel ik aan het vrijwillige karakter ervan.
Iemand die daar niet volledig zelf achter staat hoort niet in dat traject gedreven te worden en zou er zelf nooit voor moeten kiezen.
Ik heb zelf twee spuiten op voorraad en gelet op de "breinaald" die Zoladex heet is het veel comfortabeler om bij de huisarts even ontspannen te gaan liggen.
Maar Lucrin heb ik er hier in Vietnam zelf al een keer ingezet, die heeft een wat fijnder naaldje. Daarbij zit een vloeistof ook minder snel ongemakkelijk dan zo'n staafje.

Image Image
Grappig trouwens als ik op afbeeldingen voor Lucrin googel, je vindt dat plaatje hier

_________________
loveUall
Jean


zou mijn leven ooit
van meer waarde voor me worden
dan de wens om te willen zijn wie ik ben,
welke waarde zou ik wensen
aan dat leven toe te willen kennen...

tel. 06 57656027


Report this post
Top
 Profile  
Reply with quote  
Unread postPosted: 13 Nov 2012, 14:06 
Offline
Site Admin
User avatar

Joined: 10 Mar 2010, 17:04
Posts: 3930
Location: Vietnam/Nederland
Voordat ik verder ga met mijn motivatie van destijds en met de ervaren veranderingen teveel reclame maak
wil ik het eens hebben over het NU.
Een welgemeende waarschuwing voor mensen die menen dat dit een "wonderoplossing" zou zijn
om het probleem "pedofilie" uit te roeien...

Let wel: Mijn verhaal is geen schreeuw om aandacht voor mij, het is een schreeuw om aandacht voor mistoestanden
die kunnen ontstaan als we blindelings afgaan op de positieve berichten.


Dat ik de afgelopen jaren veranderd ben zal de mensen die me zolang kennen niet ontgaan zijn.
Daarbij heeft nog niemand gemeld dat ik er op achteruit ben gegaan.
Zelf merk ik vooral een hang naar contact, het zoeken naar mensen om me heen.
Tja, en daarbij hoort ook het verlangen naar een vaste relatie.
Maar of dat zo makkelijk wordt...

Om maar eens een vraag van IkkeOokNog duidelijk te beantwoorden:
Ik ben nog altijd tot erecties en ook tot een orgasme in staat.
Het hebben van seks zou dus zeker tot de mogelijkheden moeten behoren.
Het grootste seksuele orgaan zit tussen onze oren en niet tussen onze benen. Het is wel zo dat ik niet zomaar
door testosteron word aangestuurd. Het is mijn keuze!!!
Daar komt bij dat bij een eventueel orgasme geen sprake is van een hormoonpeil wat plotseling verandert
dus met een orgasme hoeft er niets voorbij te zijn.
Maar er staat duidelijk: "zou tot de mogelijkheden moeten behoren".
Daar wringt namelijk de schoen.
Want hoewel alles werkt, maakt lichen sclerosus het krijgen van een erectie al tot een hel, laat staan echte seksuele activiteit.
De symptomen en de agressiviteit van deze ziekte zijn op diverse sites te vinden,
maar blijkbaar kent men daar alleen de lichtere gevallen.

Mijn psieg bij de Waag had afgelopen week een heldere vraag:
Ik grijp doorgaands alle problemen bij de horens en maak er korte metten mee, wat weerhoudt mij
van die duik in het diepe en een poging op een datingsite... ?

Tja, als het nou eens zo was dat er door die chemische castratie niets meer werkte, dan kon ik me daar naar instellen.
Maar wat haal ik me op mijn nek met een partner waar ik om geef, terwijl dat wel degelijk ook een behoefte
aan lichamelijkheid en seks met zich mee brengt.
En draai het eens om, wat leg ik een partner op de schouders als hij/zij telkens wanneer diens aanwezigheid mij behaagt
leidt tot hevige pijnklachten bij mij.
Vooral die behoefte aan lichamelijkheid is groot, veel groter dan die hang naar seks.
Door het ontbreken van testosteron kan ik dat nogal makkelijk van me afzetten, maar dat makkelijk heeft een dubbele bodem.
Het mag namelijk elke keer wel lukken, maar het is ook een lange duur effect, de ellende stapelt zich op.
Mijn gevoelens voor kinderen bestaan onverminderd. Mijn eigen plek in die gevoelens is veel duidelijker geworden.
Ik noem me niet voor niets expedofiel.
Maar moet die groeiende behoefte aan lichamelijkheid en de hindernissen naar volwaardige seks een garantie zijn
om van kinderen af te blijven.
Zelfs iemand die voor die behandeling geen zucht naar kinderen vertoonde zou met castratie op de lange duur
wel eens tussen de kinderen kunnen belanden !!!

De effecten op korte termijn mogen dan hoopgevend zijn voor die zogenamde behandeling aan de poort van de tbs kliniek,
dit is geen lange termijn oplossing en over die lange termijn effecten is veel te weinig bekend.

En er is een andere kant, maar die volgt zo meteen in een volgende posting....

_________________
loveUall
Jean


zou mijn leven ooit
van meer waarde voor me worden
dan de wens om te willen zijn wie ik ben,
welke waarde zou ik wensen
aan dat leven toe te willen kennen...

tel. 06 57656027


Report this post
Top
 Profile  
Reply with quote  
Unread postPosted: 13 Nov 2012, 15:54 
Offline
Site Admin
User avatar

Joined: 10 Mar 2010, 17:04
Posts: 3930
Location: Vietnam/Nederland
Een andere kant, mijn andere kant...

Sommige mensen lossen hun problemen op met hun handen.
Een beeld wat bij mij niet zo past.
Maar je kunt je eens afvragen wat je liever op je nek haalt, de woede van iemand die op de vuist wil, of het venijn van iemand
met een te hoog IQ en een veel te laag EQ. Er zijn dingen die erger zijn dan een blauw oog.
Daarin ben ik absoluut veranderd, ik heb dat afrekenen niet meer zo in me.
Dat ik dat niet meer nodig heb houdt zeker verband met het verdwijnen van angst. Angst en schaamte staan namelijk
wel op een heel laag peil sinds dat wegvallen van testosteron. Ik hoef me ook niet zo nodig te bewijzen.
Maar dat wil niet zeggen dat ik niet de behoefte kan voelen tot agressiviteit als iets me een keuze over die grens laat maken.
Ook als bedaard castraat zijn er van die momenten dat ik dat beest in me graag eens de vrije hand zou laten.
Gelukkig kies ik verstandiger. Maar als die keuze niet meer tussen gevoel en daad zou staan, welke grens is er dan nog.
Niet alleen dat ik anders zou kunnen kiezen, het vermogen om verstandig te kiezen zou ook kunnen worden aangetast.

Het was mijn psieg bij de Waag die zich op gegeven moment hardop afvroeg of mijn cortisol mogelijk functies
van testosteron over nam.
Dat was na consulten in NL bij een prutser endocrinoloog en vlak voor een vertrek naar Vietnam.
Bloedtest daar wees uit dat mijn cortisolpeil bijna drie keer de normale maximumwaarde was.
(Normaal 150-700 nmol/l, ik zat boven de 1900nmol/l )
Een langdurig extreem verhoogd cortisol heeft een verwoestend effect.
Korte termijn geheugen, emotionele verwerking etc worden beschadigd.
Gelukkig zit die waarde inmiddels al weer zo'n anderhalf jaar binnen de normale grenzen.
Maar de schade is reëel. Ik word vrijwel dagelijks met de gevolgen geconfronteerd.

Het is maar goed, dat ik met mijn beschuldigende vingertje naar mezelf moet wijzen.
Ik ben namelijk zelf verantwoordelijk voor het starten van een behandeling chemische castratie met een receptplichtig medicijn,
zonder enig medisch toezicht.
Lichen sclerosus is geen pretje, en er is alleen een vermoeden dat de hormonale veranderingen door die castratie
een trigger zijn geweest voor deze aandoening. Daarbij wijst heel veel erop dat ik ook voor aanvang van chemische castratie
een soort immuniteitsprobleem heb gehad. Tal van ernstige klachten zijn namelijk ook als sneeuw voor de zon verdwenen,
samen met testosteron.
Cortisol naar een niveau wat dodelijk zou zijn geweest als het zo hoog was gebleven kán ook andere oorzaken hebben gehad
dan een wisselwerking met testosteron.
Maar een feit is dat er veel te weinig van deze bijwerkingen bekend is.
Feit is ook dat men mij met deze problemen liefst van het kastje naar de muur stuurt, niemand die echt de verantwoording wil nemen,
coördinatie binnen deze problematiek is absoluut zoek.
Dat ik de Waag vraag om een vinger aan de pols te houden is mijn keuze, mijn "behandeling" daar heeft helemaal niets meer
met een pedoseksualiteits probleem te maken.
Wat ik eerder al aangaf, dit gaat niet om een persoonlijke klaagzang. Ik kan dit wel aan en waarschijnlijk ook wel meer.
En als ik het niet meer aan kan ben ik ook voorzien.

Maar wat als iemand die chemische castratie door zijn strot geduwd krijgt ???
Onder dwang reken ik namelijk ook de "vrijwilligheid" om je met die rommel te laten behandelen voor je van de vrijheid mag proeven.
Stel eens dat ik in mijn situatie was gekomen en wel met dat vingertje naar anderen kon wijzen.
Stel eens dat iemand deze problemen onder dwang of onaanvaardbare druk over zich heen krijgt en zichzelf
niet meer in de hand weet te houden...
Niet of sterk verminderd toerekenings vatbaar, bij wie leggen we de verantwoording dan???
Kastje en de muur maar weer, niemand die het gedaan heeft....

_________________
loveUall
Jean


zou mijn leven ooit
van meer waarde voor me worden
dan de wens om te willen zijn wie ik ben,
welke waarde zou ik wensen
aan dat leven toe te willen kennen...

tel. 06 57656027


Report this post
Top
 Profile  
Reply with quote  
Unread postPosted: 13 Nov 2012, 21:40 
Offline

Joined: 19 May 2012, 23:31
Posts: 357
Nu ontgaat mij toch iets...
Eerst vertel je dat lichen sclerosus een probleem is wat bij jou optrad, maar dat het normaal gesproken alles behalve onmogelijk zou moeten zijn voor een castraat om ook het seksuele deel van die relatie nog te hebben.
Vervolgens kom je wel met de conclusie dat die groeiende behoefte aan lichamelijkheid geen garantie is om van kinderen af te blijven en zelfs met de melding dat een castraat nog wel eens juist tussen die kinderen zou kunnen belanden.
Dat staat zelfs in contrast met je andere opmerking, aangezien het bezoek aan een datingsite naar alle waarschijnlijkheid geen contact met kinderen op gaat leveren (die vermelding 18+ is er niet voor niets)

Dat een pedofiel gevoelens voor kinderen heeft lijkt me duidelijk.
Echter, waarom chemische castratie die persoon dan juist in de armen van kinderen zou drijven blijft in jouw bericht een raadsel.
Natuurlijk kan die emotionele kant zich zeker ook naar kinderen versterken.
Dat dat het seksuele gedeelte ook in de hand werkt zie ik in jouw bericht echter totaal niet onderbouwd.


Report this post
Top
 Profile  
Reply with quote  
Unread postPosted: 14 Nov 2012, 17:33 
Offline
Site Admin
User avatar

Joined: 10 Mar 2010, 17:04
Posts: 3930
Location: Vietnam/Nederland
IkkeOokNog wrote:
Nu ontgaat mij toch iets...
Eerst vertel je dat lichen sclerosus een probleem is wat bij jou optrad, maar dat het normaal gesproken alles behalve onmogelijk zou moeten zijn voor een castraat om ook het seksuele deel van die relatie nog te hebben.
Vervolgens kom je wel met de conclusie dat die groeiende behoefte aan lichamelijkheid geen garantie is om van kinderen af te blijven en zelfs met de melding dat een castraat nog wel eens juist tussen die kinderen zou kunnen belanden.
Dat staat zelfs in contrast met je andere opmerking, aangezien het bezoek aan een datingsite naar alle waarschijnlijkheid geen contact met kinderen op gaat leveren (die vermelding 18+ is er niet voor niets)

Dat een pedofiel gevoelens voor kinderen heeft lijkt me duidelijk.
Echter, waarom chemische castratie die persoon dan juist in de armen van kinderen zou drijven blijft in jouw bericht een raadsel.
Natuurlijk kan die emotionele kant zich zeker ook naar kinderen versterken.
Dat dat het seksuele gedeelte ook in de hand werkt zie ik in jouw bericht echter totaal niet onderbouwd.


Het verhaal is niet volledig, dat klopt.
Maar dat zou dan ook een boek moeten worden waar de inhoud nog van uitgevogeld moet worden.
Het hiaat wat jij aantipt IkkeOokNog was er onbedoeld ingekomen, ik had het gezien, en besloten om het even zo te laten staan.
Laat ik eens beginnen met een ander stukje onvolledige informatie...

Het is helemaal niet vanzelfsprekend dat een castraat potent blijft.
Een chirurgisch castraat wordt onvruchtbaar, daar kun je je ballen onder verwedden. Maar hoe het voor de rest zit met die zekerheden???
Ik heb ooit informatie gevonden dat ca 10% van de castraten seksueel actief kan blijven.
Of dat cijfer klopt, waar moeten we die gegevens vandaan halen???
Waarschijnlijk mogen we ervan uit gaan dat het in elk geval om een minderheid gaat.
Maar stel eens dat die 10% klopt, dan hebben we al te maken met een op de tien personen waar die castratie helemaal niet brengt
wat "men" daarvan verwacht.
Je kind zal een grote beurt krijgen van iemand die geacht wordt dat ding alleen nog maar voor het sassen te kunnen gebruiken.
Ik denk niet dat zulks het beoogde doel is achter een gedwongen chemische castratie.

Bij die grootste groep staat de vraag open:
Gaat het bij hen om een fysieke onmogelijkheid, of weten ze mentaal de kracht niet te vinden om dat waar te maken?
Ik schat zelf in dat het beide voor zal komen, maar vraag me niet naar verhoudingen. Waar moet ik dat vandaan halen.
Is een erectie onmogelijk door het ontbreken van testosteron? Weinig anatomisch aan dat apparaat
wat disfunctioneren zonder dat hormoon zou verklaren. De kans dat "er niet meer in geloven" vanuit dat grootste seksuele orgaan
tussen onze oren een doorslaggevende rol speelt is heel reëel.
Antwoorden op dit soort vragen zouden moeten komen van de wetenschappers die deze praktijk promoten.
Sterker nog, als ze niet over dergelijke kennis beschikken, waar zijn ze dan mee bezig?
Het is nogal makkelijk om op relatief korte termijn met cijfers te komen over een verminderd recidive gevaar.
Maar wie zijn dat die die cijfers omhoog stuwen naar het gewenste resultaat.
Mensen mogelijk die zich gewonnen geven, verslagen door het feit dat ze geen mannetje meer zijn.
Dat gevecht is zo makkelijk te verliezen. Berust in dat lot en de vetzucht slaat toe. Van je conditie blijft niets over.
Vechtlust is verdwenen en het animo om van het leven wat te maken uitgeblust.
En toch zul je in die kwetsbare en verloren situatie die behoefte aan tederheid, een stukje warmte en aandacht blijven terug vinden.
Misschien juist wel sterker als voorheen.
Een verlangen naar lichamelijkheid wat juist na jaren van gemis een enorme leegte wordt.
Wat heeft zo iemand te bieden in een volwassen relatie? Welk zelfbeeld en hoeveel zelfvertrouwen heeft hij over.
Als hij troost vindt bij een kind, beseffen we dan niet hoe vreselijk dun die grens tussen lichamelijkheid en seksualiteit is.
Die grens is zo snel overschreden. Bovendien is de schade voor een kind niet afhankelijk van die wettelijke grens.
Ook een ongewenste knuffel als dat niet seksueel is kan een hele grote impact hebben op een kind.
De behoefte aan menselijke warmte haal je niet weg met castratie. Wel bestaat er een grote kans om mensen ermee
in een hoek te plaatsen waar ze die warmte niet meer durven zoeken bij- en niet meer snel krijgen van volwassenen.
Dan heb ik twee posities (of soorten) van castraten beschreven. En waar is die veligheid ?

Maar laat ik eens terugkeren naar mijn eigen positie en ingaan op dat hiaat wat jij aanwees.
Ik ken het verschil, laat dat duidelijk zijn.
Ik moet dat gevoel niet, dat iets van buiten mijn brein mij wil aansturen.
In die zin voel ik dus absoluut niets voor een terugkeer naar "normaal".
Die openheid van me en ook dat zelf aanvoelen van wat ik eigenlijk mis, dat zijn zaken die ik dank aan dat wegvallen van testosteron.
Dat wil niet zeggen dat ik bij en terugkeer van testosteron nu opeens kwijt zou raken wat ik over mezelf heb geleerd.
Maar mijn gevoel zegt me ook dat dit bij mij past.
Als niets meer zou functioneren zou ik daar vrede mee hebben, maar dat heb ik zeker ook met de wetenschap
dat ik die controle zelf in de hand heb.
Dat het wel functioneerd, maar dat het zaakje in puin ligt en daardoor onbruikbaar is, laat ik dat nou eens onbeschaamd
een klote streek van het lot noemen.
Ik heb geleerd om emotionele barricades in mijzelf te vinden en overhoop te schoppen. Ook dat past bij me.
Daardoor hoef ik naar die kant van kinderen niets af te sluiten. Ik heb ruimte, ook naar volwassenen.
En net zo schaamteloos als ik dit soort privacy hier neer durf te zetten en morgen die studenten in de ogen kijk,
zo durf ik dit ook te presenteren als ik op zoek ga naar volwassenen waar ik wat mee wil.
Maar als ik die hang naar lichamelijk contact niet zou herkennen of verwarren met de wens naar seksualiteit,
en ik zou die vrijheid naar volwassenen niet hebben gevonden,...
Dan zou zeker hier in Nederland, wat zoveel kouder is als Vietnam die leegte wel eens precies dat kunnen brengen
waar ik op toespeelde: kinderen.
Een puber knul, op ontdekkingstocht die zich eens aan zijn gerief laat helpen (zijn gerief, niet het mijne) zou zomaar
een ontzettend mooie uitdaging kunnen zijn. Misschien wel omdat hij geen andere eisen stelt.
Lichamelijkheid, emotie maar ook seksualiteit ligt daarin heel dicht bij elkaar.
En als ik alleen maar die chemische castratie had gevonden, en niet die hulp van de Waag bij die zoektocht naar mijn eigen hindernissen,
dan lag het gevaar voor kinderen zo dicht bij als testosteron ver weg ligt.

_________________
loveUall
Jean


zou mijn leven ooit
van meer waarde voor me worden
dan de wens om te willen zijn wie ik ben,
welke waarde zou ik wensen
aan dat leven toe te willen kennen...

tel. 06 57656027


Report this post
Top
 Profile  
Reply with quote  
Unread postPosted: 15 Nov 2012, 23:39 
Offline

Joined: 19 May 2012, 23:31
Posts: 357
Jean,

Bedankt voor je open, duidelijke, maar vooral mooie antwoord.
Om maar eens te beginnen vanuit een totaal andere positie, mijn positie als slachtoffer, alhoewel dat niet voor iedere dader zal gelden.
Situaties zijn vaak uniek, mogelijk dat sommige pedo's hun slachtoffers "aantrekken", maar in de groep met daders zijn pedo's in de minderheid.
Veel vaker zal een vader, een oom, een neef, een ......, maar in ieder geval iemand binnen de familie een kind als "makkelijk slachtoffer" misbruiken.
Dat op zichzelf geeft al te denken bij (chemische) castratie, aangezien de omstandigheden zich nadien vaak niet weer zo aan zullen dienen als "toen".

Als ik jouw stukken zo lees, kan ik maar 1 conclusie trekken: verplichte (chemische) castratie werkt averechts.
De woede die een kans krijgt door het gebrek aan remmingen zal zich makkelijk kunnen uiten in een een gedachte van "waarom zal ik niet doen wat ik kan".
Daarnaast, zelfs als die woede terzijde geschoven wordt, komt het functioneren op seksueel niveau onder volwassenen onder druk te staan waardoor kinderen mogelijk zelfs nog meer in beeld komen dan volwassenen, mogelijk zelfs nog meer dan voorheen.

Nogmaals bedankt, misschien wel juist van mij als slachtoffer, dat je ondanks een met andere (waarschijnlijk betere) onderbouwing hebt kunnen en willen aangeven waar de hiaten liggen.
Ik hoop werkelijk dat dat door vele "baksteen-castreren"-roepers gelezen wordt en dat zij inzien dat het geen oplossing is.
Niet vanuit de slachtoffers gezien, niet vanuit de verhouding daders/pedo's gezien, maar ook niet vanuit de realiteit die jij schetst.
Jij zet hier duidelijk neer dat die roepers slechts buitenstaanders zonder kennis zijn.
Werkelijk, ik hoop dat dit stuk ze tot nadenken aanzet voordat ze nogmaals roepen.

Alhoewel ik hier toch nog een opmerking aan toe wil voegen voor iedereen, zonder jouw verhaal teniet te doen: luister eerst eens naar de slachtoffers voor je gaat denken
Beslis "jij" voor hen, doe "je" niet veel anders dan hun daders: hun mening/eisen/gevoel/wensen/enzovoort ter zijde schuiven, waardoor "je" ze weer tot slachtoffer maakt.
Hier zijn bewust aanhalingstekens gebruikt, dit is algemeen bedoeld, zeker niet naar Jean.


Report this post
Top
 Profile  
Reply with quote  
Unread postPosted: 20 Nov 2012, 15:30 
Offline
User avatar

Joined: 10 Mar 2010, 17:09
Posts: 107
HebJeIkJeWeer wrote:
Als ik jouw stukken zo lees, kan ik maar 1 conclusie trekken: verplichte (chemische) castratie werkt averechts.


Yesssssssssss, Draggie hep leerre kwootte
Beste IkjeNogSteeds, als er maar één conclusie mogelijk zou zijn had Dragje niet over die
zirkel hoeven muilen.
Let maar oppus hoor straks kom die dikke weer ineens heel anders uitte hoek

_________________
eens een draak altijd een draak


Report this post
Top
 Profile  
Reply with quote  
Unread postPosted: 22 Nov 2012, 14:57 
Offline
Site Admin
User avatar

Joined: 10 Mar 2010, 17:04
Posts: 3930
Location: Vietnam/Nederland
Draggie

Je hebt gelijk, er is meer dan één conclusie,...
of minder dan één.
Mogelijk is het helemaal niet zo simpel om een conclusie te trekken.

Vanuit mijn persoonlijke ervaring kan ik IkkeOokNog gelijk geven voor gevallen waar het om langdurige behandeling gaat.
Dat geeft absoluut niet die veilgheid die mensen eraan toe dichten.
Daar komt nog eens bij dat we ons moeten afvragen wie de verantwoording draagt als er onder dwang (of druk)
aan iemands persoonlijkheid wordt gesleuteld en dat gaat vervolgens mis.
Die persoon is buiten zijn macht zichzelf niet meer, de kans op niet toerekeningsvatbaar wordt wel erg groot.
Laten de "experts" maar eens stil staan bij die vraag voor die praktijk wordt.

Maar hoe ziet het eruit als het om een kort durende behandeling gaat.
Hoe moeten we kijken naar bijvoorbeeld die "prik aan de poort van de TBS kliniek.
Vrijwillig?
Mag ik daar mijn kanttekeningen bij plaatsen. Nee niet vraagtekens maar kantekeningen. Die druk om naar buiten te mogen en dat dan
onder de strikte voorwaarde van "vrijwillige" medewerking aan die medicatie,
die druk is onmenselijk. In die zin is dat geen vrijwilligheid.
Moet je het afwijzen,... terwijl we amper andere oplossingen hebben.
En is het een verplichting ?
Laten we eens reëel naar de positieve kanten kijken...

Als iemand al jaren opgesloten zit, dan is die eerste korte stap naar de vrijheid een enorme belasting.
In die tijd van opsluiting zouden namelijk ook bij gezonde mensen (tbs'ers zijn patiënten, geen gevangenen)
verlangens zijn gegroeid op velerlei gebied.
Verlangens die in die korte periode van vrijheid niet te verwezelijken zijn.
Daarmee ligt er ook een enorme druk op die patiënten die weer eens aan die vrijheid mogen proeven.
We zouden natuurlijk kunnen pleiten voor omstandigheden waarbij er in een gecontroleerde setting meer contacten met die maatschappij
zouden kunnen groeien.
Dus misschien wat minder vlug de patiënt naar de maatschappij, maar meer vrijheid om mensen uit te nodigen en weer met mensen om te gaan.
Daarbij hoort natuurlijk ook gekeken te worden naar de seksuele behoeften van een patiënt.
Maar helaas is onze wereld niet zo mooi als hij zou moeten zijn.
Chemische castratie, op het juiste moment ontneemt iemand in elk geval die drang naar seksualiteit. Dus niet direct de mogelijkheid,
maar het lichamelijke "moeten".
Die prik zou een hoop onrust kunnen wegnemen, ook voor de patiënt. Niet alleen minder last van die seksuele prikkels,
maar ook minder angsten en minder last van kwaadheid, daarmee ook minder agressie.
Ergens biedt het dus niet alleen "veiligheid" voor die maatschappij, maar ook veel meer kansen op succes voor de patiënt.
Maar hoe wordt dat voorbereid, hoe goed is de patiënt geïnformeerd en hoelang vooraf kan hij wennen aan die werking ?
Hoe kijkt de behandelaar er tegen aan dat er weinig ruimte is om vanuit de kliniek te beslissen of die prik wenselijk is
voor een individuële kandidaat ?
Wat vindt het behandelteam van een kliniek zelf, is dit een verplichting, of valt de praktijk wel mee ?
Een patiënt die dit te wachten staat, wat weet die ervan en hoe ervaart hij dat idee ??
Een patiënt die deze chemische castratie inmiddels meegemaakt heeft, hoe heeft die dat ervaren ??
Was het een zegen of een vloek ?
Als ik die antwoorden zou geven, dan komen ze uit mijn duim.
Van mijn kant weet ik dat er gewoon veel te weinig bekend is over dit onderwerp en dat er teveel voortkomt
uit veronderstellingen van mensen.
Veronderstellingen die zoals inmiddels uit mijn eigen verhaal blijkt nogal eens naast de realiteit zitten.
Die vragen over die "prik aan de poort van de TBS-kliniek" zouden we eens moeten kunnen voorleggen aan de mensen die het betreft;
de behandelaars, en patiënten die er mee te maken gaan krijgen of hebben gehad.
Een verzoek daartoe loopt inmiddels en men heeft in beraad of en waarvoor wij terecht kunnen.
Ik hou jullie op de hoogte, maar ik hoop zeker een kans te vinden om dit deel van het chemische castratie verhaal
uit te kunnen breiden met een onderbouwd verslag vanuit de mensen die het aangaat.

_________________
loveUall
Jean


zou mijn leven ooit
van meer waarde voor me worden
dan de wens om te willen zijn wie ik ben,
welke waarde zou ik wensen
aan dat leven toe te willen kennen...

tel. 06 57656027


Report this post
Top
 Profile  
Reply with quote  
Unread postPosted: 25 Dec 2012, 16:09 
Offline
Site Admin
User avatar

Joined: 10 Mar 2010, 17:04
Posts: 3930
Location: Vietnam/Nederland
Misschien is het wel een mooi moment om eens door te gaan met het beantwoorden van de vragen hier.
Een mooi moment, waarom ?
Nou natuurlijk omdat het kerstmis is en ik eindelijk weer wat extra tijd heb.
Of omdat inmiddels mijn behandeling bij de Waag weer is afgesloten.
Misschien wel omdat ik 14 december mijn nieuwe prik Zoladex had moeten hebben,..
en ik dus inmiddels bijna twee weken over mijn houdbaarheids datum ben.
Of misschien wel omdat ik gisteren weer eens zeker wilde weten of dingen nog werken en dingen dus nog werken.

Toch wil ik voor ik verder ga even iets onder de aandacht brengen:
Zo er aan chemische castratie al iets normaal is of doorsnee, dan ben ik zeker niet dat doorsnee voorbeeld.
Zowel inzake de positieve kanten als wat betreft de negatieve gevolgen die ik persoonlijk kan schetsen,
maak ik me er een beetje zorgen om dat dit zal worden gezien als een soort standaard.
Daarnaast, en dat heeft zeker ook bijgedragen aan de tijd die ik me genomen heb voor deze antwoorden,
is het voor mij ook niet leuk dat verschillende mensen mijn keuze beoordelen langs een soort standaard schaal.

Dat ik gewoon tot een orgasme in staat ben, ook nu na jaren van chemische castratie sluit niet uit
dat een ander volkomen impotent raakt zodra dat testosteronpeil omlaag gaat.
Omgekeerd ligt het niet voor de hand dat een ander bij een eventuele terugkeer naar "normaal" te maken krijgt
met een afweer reactie van het lichaam op die testosteron.
Een jaar of acht geleden, dus lang voor ik met die eerste medicatie begon had ik zelfs bij temperaturen
boven de 30 graden in Vietnam mijn momenten dat ik verrekte van de kou.
Mijn hele lijf deed regelmatig pijn, vooral de gewrichten.
Ruim vijf jaar geleden, vlak voor ik met androcur begon ben ik in opdracht van de sociale dienst gekeurd.
Het werk dat ik inmiddels vijf jaar met veel plezier doe hoorde lichamelijk niet meer tot de mogelijkheden.
Dat waren geen gevolgen van chemocastratie!!!
Juist door die chemische castratie en dus het wegvallen van (de invloed van) testosteron werd duidelijk welke
gevolgen dat eigen hormoon eigenlijk op mijn gezondheid had.
Op het moment dat ik wilde weten hoe ik zou functioneren bij terugkeren van testosteron, had mijn lichaam blijkbaar
een rustperiode gehad voor dit hormoon.
De hernieuwde aanmaak van testosteron leverde in feite een hevige afweerreactie op, het beste te vergelijken met een stevige allergie.
De vraag of het verstandig is om voor die chemische castratie te (blijven) kiezen is voor mij dus niet reëel.
Ik heb geen vrije keuze.
Dat ik op het moment geen medicatie neem, heeft er alles mee te maken dat het behoorlijk lang zal duren eer
die testosteronproductie weer op gang zal komen.
Gelet op de tijd dat de zaak nu "stil ligt" heb ik zelfs enige hoop dat het nooit terug keert.
Moet ik dan die chemische troep in mijn lijf blijven krijgen om iets te onderdrukken wat er mogelijk vanzelf nooit meer zal zijn.
En jullie lezen het goed,...
Ik hoop dat die productie nooit meer herstelt.
Daar kun je uit afleiden dat ondanks de tegenvallers, de positieve resultaten voor mij veel zwaarder wegen.
Ik heb namelijk door die chemische castratie iets gekregen wat ik vroeger niet had: Mezelf
Dat ik momenteel niets gebruik, heeft dus absoluut niets te maken met een terug verlangen naar testosteron of met spijt van mijn keuze.
Ik heb ook geen intentie om bij een eventuele terugkeer van die productie een nieuwe hel te gaan trotseren
aan lichamelijke klachten. Als het zover komt, dan gaat gewoon de volgende Zoladex er weer tegen aan.
En mijn situatie roept medisch meer vragen op dan dat we antwoorden hebben.
Hou daar rekening mee als jullie proberen in te schatten of chemische castratie mogelijk wel of juist geen oplossingen biedt.
En weet aub ook dat wat voor jullie misschien verstandige/ logische keuzes zouden zijn, voor mij niet tot de mogelijkheden behoren.

Chemische castratie aanbevelen als een oplossing op de lange termijn, ik waag me daar niet aan.
Sterker nog, volgens mij is het die oplossing niet.
Op de korte termijn echter, als ondersteuning voor een therapie zou het iemand wel eens veel opener
kunnen maken en benaderbaar voor verandering.
Ook vrijwillig, al dan niet zelfstandig krijgt iemand in elk geval een behoorlijke indruk en ervaring wat testosteron
nu in feite voor een baasje is in ons lichaam.
Die ervaring, en het weten hoe anders het voelt neemt niemand meer weg, ook niet als die testosteron terug mag komen.
Het gevaar van een proefperiode kan uiteraard zijn dat het te goed bevalt.
Stel eens dat iemand niet terug wil. Dan moet er een keuze gemaakt.
En langdurig leven zonder testosteron heeft nu eenmaal bekende en vervelende bijwerkingen.
Voor mij persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat ik veel van de positieve resultaten als ervaring mee zou kunnen nemen
bij een terugkeer naar normaal.
Zo die lichamelijk problemen er niet waren met testosteron zou ik er zeker voor kiezen om die medicatie te stoppen.

_________________
loveUall
Jean


zou mijn leven ooit
van meer waarde voor me worden
dan de wens om te willen zijn wie ik ben,
welke waarde zou ik wensen
aan dat leven toe te willen kennen...

tel. 06 57656027


Report this post
Top
 Profile  
Reply with quote  
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 11 posts ]  Go to page 1, 2  Next

All times are UTC


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You can post new topics in this forum
You can reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group