Broken Tulip

Heb respect voor ieder mens, ze hebben het hard nodig....
It is currently 03 Jul 2020, 16:54

All times are UTC




Post new topic Reply to topic  [ 3 posts ] 
Author Message
Unread postPosted: 25 Jan 2011, 18:20 
Offline
Site Admin
User avatar

Joined: 10 Mar 2010, 17:04
Posts: 4008
Location: Vietnam/Nederland
Voor degenen die vragen naar die behandeling, die band met mijn psychiater, het bijzondere van die situatie waarbij ik niet als pedoseksueel binnen kwam in die gesprekken.
Ik heb het al vaker gezegd: Alles wat daar ter tafel is gekomen mag van mij ook openbaar. Ik had niet het idee dat die openheid me zou schaden en de ervaring leert dat ik daarin gelijk had.
Integendeel, het pakt alleszins goed uit om overal en naar iedereen datzelfde verhaal te hebben.

Ergens zijn wij aan het einde van die behandelingen. Tegelijkertijd is het dossier nog maar even niet gesloten. Omdat er ook dingen zijn die helemaal niet zo mooi verlopen.............
Wat kan er dan meer open zijn dan een open email aan mijn behandelaar.
Bovendien zat één van onze moderators mee aan tafel bij de Waag, toen ik die uitdaging kreeg voor die pedoseksuele kant van het verhaal.
Of iedereen het leuk vindt wat ik nu schrijf, eerlijk gezegd denk ik van niet. Dacht ook niet dat zulks helemaal mijn bedoeling is.
Mocht mijn schrijven tot discussie leiden tussen de Waag en de Reclassering Nederland,... so be it
Het zou eens hoog tijd worden. Zie in die zin die schoen van mij onder de ballen van dat kopstuk van de reclassering maar als symbolisch...........maar wel hard graag!!!!


Beste G,

Alles lijkt erop dat je met je inschatting over die verhoogde Cortisol spiegel helemaal gelijk had. Ik heb je beloofd dat ik wat gas zou terugnemen. Ik merk niet alleen aan mezelf, maar ook aan de reacties van de mensen om me heen dat dat lukt.

Maar ik heb ook van je geleerd, dat er momenten zijn dat je kwaad mag worden. En ik ben kwaad!!!
Gisteren heb ik hier (Ho Chi Minh) mijn bloed laten testen. Testosteron en Cortisol. Dat kost het hele kapitaal van 7,15 euro
Testosteron 0,7 ng/ml lekker laag.
Cortisol 987,2 nmol/L (Normal 171 – 536 nmol/L )
Als ik echter het afnemen van symptomen bekijk en inschat hoe ik me voel, dan is deze verhoogde Cortisolspiegel nog slechts een schijntje van wat er aan de hand was toen ik me bij de huisartsenpost meldde.

Wat ons laatste consult had moeten worden, omdat die behandelingen wel degelijk resultaten hebben geboekt, dat ging verloren in een scenario waarbij jij de taken van een huisarts moest waarnemen en zorgen dat die bloedtest er kwam.
Ik kan en mag niet onnodig beslag blijven leggen op jouw kwaliteit. Er zijn absoluut meer mensen die jouw inzet hard nodig hebben.
Het is toch te absurd voor woorden. Problemen die ikzelf aanvoel en kan inschatten, onderzoek waar hier in Vietnam een prijsje van zeven euro aanhangt, en ik moet bijna jankend bij jou aan tafel staan om iets in beweging te krijgen.

Het is toch niet nieuw. Laten we het als je blief een keer hardop zeggen! Al zolang als die behandeling bij jou loopt, worden we geconfronteerd met de onwil en onkunde op het vlak van die (chemo)castratie. Er komen meer vragen bij dan dat er antwoorden worden gevonden. Alles en iedereen schuift het probleem maar liever door. Zal ik het eens benoemen???
Als ik last krijg van erecties, dan hoef ik dat hier niet eens meer te benoemen. Eerder had ik nog de neiging om mijn ondergoed met bloedsporen zelf in de wasmachine te duwen. Het heeft geen noodzaak meer, ze kennen het probleem. Waar ze hier wel wakker van liggen, maar dan letterlijk, dat zijn die krampen. Dan zijn ze ook uren in de weer met massage, smeersels, ijs en warme doeken. En als je daarbij iemand aankijkt die voelt hoe zijn spieren letterlijk kapot scheuren, dat is ook geen leuk gezicht.
We hebben heel veel bereikt in dat behandel traject, maar wat we niet hebben gevonden is die plek waar de problemen behoorlijk worden gemonitord en waar een stukje coördinatie zit in de behandeling van die bijwerkingen.

Je weet het, je kent de problemen en je hebt me meer dan eens machteloos moeten aankijken omdat je het ook niet kunt veranderen. Het maakt me kwaad. Verschrikkelijk kwaad.
Als ik bekijk wat we hebben kunnen bereiken. Al die mooie kanten van die veranderingen. Als ik kijk naar die contacten nu met mijn omgeving, zowel in Nederland als hier in Vietnam, die verrijking aan emoties...........................................
Waar moet ik het lef vandaan halen om het iemand anders aan te bevelen als ik ook weet dat hij daarmee het risico loopt op een hel en een zorgsysteem dan maar liever geen poot uitsteekt.
Ik moet het jou ook niet vragen, ik moet het Nederland vragen;
(Chemo)castratie lijkt een leuk spelletje,........... maar het is geen spelletje, het is eerder een stukje hormonale ongein, met leuke en minder leuke kanten. Als dat misloopt, dan voel je dat, dan kun je dat aangeven......... Maar wat als dan botweg niemand reageert?

Jou G, wil ik bedanken. Voor je vakbekwame inzet, maar vooral voor je ongeveinsde respect.
Ik zag er weinig heil meer in na die afwijzing bij Emergis. Je gaf me de kans om dat ongenoegen over die gang van zaken klip en klaar op tafel te gooien. En al in dat eerste gesprek liet je merken dat je het verschil kent tussen een depressie, aandachttrekken en een doodswens. Was ik niet gekomen met een “castratiewens” ?
Ik denk dat dat een prachtstaaltje van je was. Al halverwege het eerste consult hadden we het over mij, en had je me het vertrouwen gegeven dat het een kans had. Terwijl juist dat vertrouwen zo ver zoek was.
Het voelde lekker, en ik denk dat dat zelfs van twee kanten kwam. Ergens geloof ik dat het voor jou ook een verademing was dat eens iemand zo snel mee wilde. Antwoorden op vragen die zonder schroom kwamen van iemand die die diepgang eerder opzocht dan uit de weg ging. Elk consult was eigenlijk te kort. Toen we goed en wel op gang waren leerde ik ook die zinloze negatieve kant van een depressie kennen. Wat een vreselijk slopend gevoel en niet op reden gebaseerd. Ik ben nu blij dat ik ook weet wat dat is, ik noem het een hele belangrijke les. Maar laat ik eerlijk zijn. Als dat gevoel me had overvallen in die situatie zoals ik van Emergis vandaan kwam.... Ik schat de kansen dat ik dit nu nog zat te schrijven heel erg klein
Naar mijn gevoel keek je me wat verbaasd aan toen je merkte dat ik ook op dat moment gewoon volop door wilde met die gesprekken. Als ik moet kiezen wat het mooiste moment was in de hele behandeling dan kan ik moeilijk kiezen tussen enerzijds die blikken van verstandhouding toen en anderzijds dat moment dat je me die kans bood op dat stukje pedoseksuelen behandelprogramma wat jullie in huis hebben. Dat was toen ik je met het oog op Phi en mijn verblijf in Vietnam naar jouw mening had gevraagd over mijn stabiliteit inzake die omgang met kinderen

En dit is precies dat stukje wat een wereld nu niet kan begrijpen. Die vraag is gekomen vanuit een stuk absoluut vertrouwen.
Je hebt me een leven teruggegeven waarin zelf plek is voor een stuk vertedering door kinderen. Je hebt me het vertrouwen teruggegeven om die pa te durven zijn voor Phi. Kan dan niemand begrijpen dat ik ook het vertrouwen in jouw advies durf te stellen in die zin dat een negatief advies had betekend dat ik niet meer naar Vietnam zou zijn gegaan.

Wat wij boven tafel hebben gekregen is voor mij een keiharde aanleiding om een vraagteken te plaatsen bij die hele pedofilie.
Is dat een sexual disorder of een emotional disorder? Voor mij persoonlijk zie ik toch heel veel punten wijzen naar een emotionele ontwikkelingsstoornis. Waarschijnlijk was het daarom wel zo’n goed gevoel om eens wat oud leed boven water te halen en in het juiste daglicht te plaatsen.
Maar ik denk dat het noch aan mij, noch aan jou is om daarmee pedofilie in zijn algemeenheid een plekje te geven. Omdat dat gewoon niet erg verantwoord is aan de hand van de situatie van één individu.

Er zijn echter nogal wat mensen die er met stelligheid op duiden dat het een geaardheid is, aangeboren en zonder kansen op verandering. Ik geloof dat ik als individu wel redenen heb om deze mensen op hun verantwoording te wijzen. Omdat er niets onomstotelijk is aangetoond. Omdat er nu al vele jaren mensen hun eigen behandelgegevens interpreteren op een manier die de toets van verantwoord wetenschappelijk onderzoek absoluut niet kan door staan. Omdat het geen pas geeft om dergelijke aannames maar tot waarheid te verheffen omdat ze vaak genoeg herhaald worden.
Het zijn die mensen die deze beweringen tot algemeen geldende regel willen benoemen, die de verantwoording hebben om dat verantwoord te doen en niet op aannames en onderbuik gevoelens.

Je kent mijn mening over die Peter die naast mij aan tafel zat in die uitzending van De KRO (11 dec 2010). Toen ik je mijn walging kenbaar maakte van het feit dat deze man in dat project werkt met een instelling waarmee hij die te begeleiden personen al compleet heeft afgeschreven en dat hij zichzelf ziet als een veredelde oppas, toen heb je me erop gewezen dat dit toch slechts een vrijwilliger was. Welnu, de afgelopen weken hebben we mogen genieten van het kopstuk van Reclassering Nederland, de heer Van Gennip. Ik word op mijn wenken bediend. Dat begeleidings project heeft wat in zich en het zou ruimte kunnen bieden voor een stukje menselijkheid in die sociale controlle. Sociale controlle in de positieve vorm, zoals ik die nu ervaar. Verbeterde contacten met de omgeving. Mensen waar je lekker eens even op terug kunt vallen als dingen tegen zitten.
Maar een arrogante blaasbalg die zichzelf neerzet als een betere soort die zijn soortgenoten moet beschermen tegen onmensen....
Ik heb me vaker afgevraagd waarom een instelling als de reclassering niet meer weet te bereiken bij criminelen in het algemeen en pedoseksuelen in het bijzonder. Ik dacht dat ik gewoon pech heb gehad met hun mensen die mij zouden helpen. Ik heb ervaren hoe jij eigenlijk hun puin hebt mogen ruimen.
Als ik nu een inschatting maak tussen dat respect waar jij mij al die tijd mee hebt benaderd en het afschrijven van mensen zoals van Gennip dat even doet................

Dan vraag ik mij af of het niet een goede therapie zou zijn om mijn Cortisolspiegel omlaag te krijgen als ik die van Gennip eens uit naam van alle pedo’s zo’n stalen neus van mijn schoen onder zijn ballen zou laten voelen.
Ik weet dat zulks niet mag en dat ik het eigenlijk niet eens kan maken om dit te schrijven. Maar omdat ik met het schrijven al voel dat die Cortisol daalt, en dat ik zeker weet dat als ik tot die daad overga, die waarde met sprongen omlaag gaat....
daarom zet ik dit schrijven aan jou ook op het openbaar forum van Broken Tulip. Mogelijk zijn er een paar andere sites die het over nemen.
Mijn dank aan jou is gemeend, dan zeg ik dat ook graag hardop. En voor de rest kan ik geen woord ontdekken wat mensen van mij niet mogen weten.

Bedankt voor alles, je inzet, je kunde en bovenal je respect

Jean Op den Kamp


Laat aub ook duidelijk zijn dat deze mail bedoeld is om een aantal mistoestanden naar buiten te brengen. Mijn echte woord van dank breng ik G. wel persoonlijk....................
als ogen spreken, vormen woorden een zinloze taal......................................

_________________
loveUall
Jean


zou mijn leven ooit
van meer waarde voor me worden
dan de wens om te willen zijn wie ik ben,
welke waarde zou ik wensen
aan dat leven toe te willen kennen...

tel. 06 57656027


Top
 Profile  
 
Unread postPosted: 27 Jan 2011, 04:19 
Offline
Site Admin
User avatar

Joined: 10 Mar 2010, 17:04
Posts: 4008
Location: Vietnam/Nederland
Precies op de minuut af negen uur na het verzenden van mijn email kwam het antwoord van G. binnen.
Een prachtig onderbouwd antwoord en een mooi steuntje in mijn rug.
Nee, dat antwoord zet ik niet online, ik zal zijn bevindingen wel een keer in een artikel verwerken.
Ook het feit dat ik zelfs zijn voornaam niet weergeef, danwel een alias gebruik (of hem lekker boers mijn psieg noem ;) ) houdt verband met de kwetsbare situatie van deze mensen gelet op inzet in crisissituaties. Iemand als hij heeft de ruimte niet om zich openlijk in een debat over pedofilie te mengen.
Dat hij zich desgevraagd wel in mijn leven heeft gemengd daar zullen jullie me niet over horen klagen.
Maar dat deze menselijke warmte alleen maar uit vakmanschap bestaat.........daar geloof ik niet meer zo in

_________________
loveUall
Jean


zou mijn leven ooit
van meer waarde voor me worden
dan de wens om te willen zijn wie ik ben,
welke waarde zou ik wensen
aan dat leven toe te willen kennen...

tel. 06 57656027


Top
 Profile  
 
Unread postPosted: 28 Jan 2011, 01:42 
Offline
Site Admin
User avatar

Joined: 10 Mar 2010, 17:04
Posts: 4008
Location: Vietnam/Nederland
Op de site van rechtbankverslaggever Rob Zijlstra plaatste ik dit stukje:

Maar misschien lezen jullie eerst Richards BRIEF aan Martin


Johan
Wat een prachtige brief, recht uit het hart geschreven.
@nuance: je schetst wel een heel mooi beeld van de psychiatrie. Verhalen uit de praktijk wijken daar nogal eens van af. Ik hoor collega psychologen ook dikwijls klagen over de beroepshouding van veel psychiaters; alsof ze de wijsheid in pacht hebben. Een houding van respect voor de ander en oplettend luisteren zit er lang niet altijd in. De goeden te na gelaten.
Trouwens, psychiatrie is niet echt een wetenschap. Je kijkt welke symptomen iemand heeft (aan de hand van checklists in de DSM) en welk label daarbij hoort. Veertig keer per dag handen wassen, oh dat is een OCS. Dat label noemen ze “diagnose”, maar het is natuurlijk geen diagnose zoals een arts die stelt. Een oncoloog b.v. ziet een knobbel, laat die analyseren in een lab en stelt een toetsbare diagnose “kanker”. Een psychiater ziet een knobbel en stelt als diagnose “knobbel”. En daarmee is hij geslaagd als psychiater. Dus tja, hoe deskundig en wetenschappelijk en respectvol moet men daarvoor zijn?


op 28 januari 2011 bij 02:17 | Beantwoorden jgmopdenkamp
@Johan
Mooie weergave.
Vooral dat:
“Een houding van respect voor de ander en oplettend luisteren zit er lang niet altijd in. De goeden te na gelaten.”
.
Wat mij persoonlijk daarbij behoorlijk is opgevallen is dat dat respect heel veel te maken heeft met het al dan niet vrijwillige karakter van de behandeling. Uiteraard kan dat ook gekleurd worden door de manier waarop de patiënt het ervaart.
Kom je bijvoorbeeld als pedoseksueel met verplichte behandeling in aanraking, dan heb je al vanaf de telefoon te maken met secretaresses die een arrogante toon aanslaan waar je niet lekker van wordt. Zo ook bij de reclasseringscontacten. Niet zo vreemd dat veel cliënten de hakken in het zand zetten. Maar ook bij de psycholoog/psychiater merk je vaak die kille ondertoon van veroordeling. Bij de vrijwillige consulten daarentegen (echt willen) kreeg ik de indruk dat men eigenlijk te bang was voor afhaken. Net alsof er angst bestond om werkelijk die diepgang te maken en door problemen heen te breken.
Waarom ik dit zo kan schrijven: Er zijn wat van die spreekwoordelijke litertjes thee aan mij verspild
.
Afgelopen week schreef ik een behoorlijk uitgebreide open email aan mijn psieg bij de Waag:
viewtopic.php?f=8&t=588
Het gaat hoofdzakelijk om dat respect en de menselijke behandeling.
Precies negen uur na verzenden had ik zijn antwoord.

Laat ik eens eerlijk zijn: Als deze man in mijn plotselinge openheid niet de handtekening onder een leven had herkend, dan had dat leven nu niet meer bestaan.
We hebben een spoor van emotionele vernieling boven water gehaald. Repressie in mijn opvoeding voornamelijk door het niet herkennen van *censuur*. Sorry je kunt maar beter niet hardop zeggen dat je *censuur* bent.
(*mensalid 2940*) Al als klein kind geleerd hoe vijandig er gereageerd kan worden op een slim koppie en gemerkt dat het leven veel makkelijker was als je dat denken wist te verstoppen. Tal van aanleg die de opvoeders niet kenden en daarom onbelangrijk achtten, de kop indrukten.Nooit vrij kunnen ontwikkelen in een richting die werkelijk bij me past. Dan wordt dat beeld duidelijk van een hoog IQ en een onderontwikkeld EQ.
Iemand die niet met zichzelf en niet met volwassenen onder de voeten uit kan en troost zoek bij de kids. Een psychische drang naar dat contact met kinderen en een neiging om ouders heel slinks buiten de gevoelens van hun kind te houden. Een emotional disorder, die maar heel weinig met een seksuele geaardheid te maken heeft.

Als dat wordt herkend en aangepakt en je behandelaar gaat dan mee bekijken hoe je die ware gevoelens voor kinderen alsnog een plek kunt geven in je leven, dan praat je over: “een houding van respect en oplettend luisteren”
Ik ben homo, heb Abraham gezien. Boompje huisje beestje zit er toch echt niet meer in.
En toch vervul ik in alle liefde nu een vaderrol.

Ik speel niet in loterijen,… toch geloof ik dat ik met die psieg een winnend lot heb getrokken en Martin, hoe bitter, een niet………

Richard, blijf ook nu van hem houden, het was blijkbaar het enige wat hij had. Maar van één rijkdom, hoe groot ook, kan een mens niet bestaan

loveUall
Jean

_________________
loveUall
Jean


zou mijn leven ooit
van meer waarde voor me worden
dan de wens om te willen zijn wie ik ben,
welke waarde zou ik wensen
aan dat leven toe te willen kennen...

tel. 06 57656027


Top
 Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 3 posts ] 

All times are UTC


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 0 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group